Biologische landbouw is een vorm van landbouw waarbij de bodemvruchtbaarheid centraal staat. De bodem is het centrale 'organisme' op het biologische bedrijf en moet worden gekoesterd. De bodem is een nog een onbekende grootheid in de wetenschap. Onbekend in de zin dat met maar nauwelijks weet welke organismen in de bodem actief zijn en in welke relatie ze tot elkaar staan.

Ook is er nauwelijks bekend wat de norm zou moeten zijn wanneer we het hebben over 'bodemleven'. Wel is bekend dat pesticiden en kunstmest een negatieve invloed hebben op het bodemleven. Vandaar dat er in de biologische landbouw geen pesticiden en geen kunstmest worden gebruikt. Dus niet omdat het niet mag, maar gewoon omdat slecht is voor de bodem en daarmee voor het gewas.

Op ons bedrijf wordt al jarenlang (vanaf 1994) geen kunstmest meer gebruikt. Pesticiden werden al niet gebruikt. Door het niet meer gebruiken van kunstmest in combinatie met een verschralingbeheer van de slootkanten is het aantal verschillende plantensoorten in de loop der tijd sterk toegenomen.

In de reguliere landbouw wordt er vooral kunstmest gebruikt om te voorzien in de stikstofbehoefte van het gewas. Voor de meeste gewassen bepaalt de beschikbaarheid van stikstof (veelal in de vorm van nitraat en of ammonium) de grootte van de opbrengst. Fosfor (in de vorm van fosfaat), kalium (in de vorm van kali) en zwavel zijn over het algemeen bij een evenwichtige bemesting in voldoende mate aanwezig.

In de biologische landbouw wordt geprobeerd de stikstofvoorziening van het gewas te laten verzorgen door stikstofbindende gewassen. De lucht om ons heen bestaat voor 80 procent uit zuivere stikstof. Vlinderbloemigen zijn in combinatie met Rhizobiumbacteriën in staat de stikstof uit te lucht vast te leggen in de bodem. Voorbeelden van vlinderbloemige gewassen zijn klaver, luzerne, lupine en erwten. Op ons bedrijf gebruiken we klaver om de stikstof te binden. Het meeste grasland is òf doorgezaaid met witte klaver òf opnieuw ingezaaid met een grasklavermengsel.